Team Rocket | Pokemon | E-Mail | Contact

 Index
 » Beginpagina
 » Blauwe Versie
 » Gastenboek
 » Over Mijzelf
 » Awards
 » Leden TR
 » Contact

 Diversen
 » Diverse Info
 » Motto
 » Plaatjes
 » Banned Episodes
 » Leukste Uitspraken
 » Songs

 Overige
 » Wallpapers
 » Stemmen TR
 » Rants
 » TR Merchandise
 » Fan-Art
 » Fan-Fics
 » Downloads
James' Grote Beproeving
Ash, Brock en Misty liepen gezamelijk richting de grote stad. Het was niet ver meer, maar ze zouden blij zijn als ze er waren. Plotseling stond Misty stil. "Kijk, daar," zei ze en ze wees in de richting van een grote boom. De anderen keken ook en tot hun stomme verbazing zagen ze James onder die boom zitten. Hij zag er vreselijk uit. Zijn uniform was gescheurd en hij hield z'n handen voor z'n ogen. Toen ze dichterbij kwamen, hoorden ze hem duidelijk snikken. "James, wat is er?", vroeg Misty. Maar ze kreeg geen antwoord. "James?", probeerde ze nog een keer, "waarom huil je?" Nu keek James op. Zijn gezicht was bedekt met zwarte vegen en tot hun schrik zagen ze dat zijn oog blauw was. "Laat me toch met rust," zei James, "jullie kunnen me toch niet helpen." "Maar we kunnen het toch proberen," zei Brock, "je kunt op z'n minst vertellen wat er is gebeurd." "Dat gaat jullie niks aan, jullie lachen me toch alleen maar uit," riep James, "ga alsjeblieft weg." Misty keek boos. "Als je niet wil dat we je helpen, ook goed, wij hebben wel wat beters te doen." "Kom mee, jongens." En Misty liep door. Ash aarzelde nog even. "We kunnen hem toch niet zo achterlaten?", vroeg hij. "Je hebt gehoord wat-ie zei, we moeten hem met rust laten," zei Misty. "Kom op, Ash, zo verdoe je alleen maar je tijd." Nu liepen ook Ash en Brock achter haar aan. "Nee, wacht," hoorden ze ineens achter hen. Alsof ze het afgesproken hadden, liepen ze direkt weer naar James toe. "Word je eindelijk verstandig?", zei Misty, "vertel nou maar es wat er aan de hand is." James zuchtte eens diep en keek hen aan. "Nou," begon hij toen, "gisterochtend werden Jessie, Meowth en ik bij de baas geroepen...."

James keek nu met een wazige blik voor zich uit en zijn stem klonk mat toen hij zijn verhaal vertelde. Ze waren door de baas uitgenodigd te gaan zitten en Jessie en Meowth deden direct wat er van hen gevraagd werd. James had zich slecht op z'n gemak gevoelt, temeer omdat de baas altijd direct z'n bevelen tegen hen blafte en ze daarna weer konden gaan. Een stoel werd hen dan al helemaal niet aangeboden. Ook stonden er allemaal andere Rocketleden om hen heen, wat normaal niet gebruikelijk was. "Ga zitten, James," zei de baas en James deed wat-ie vroeg. "Zo, jullie begrijpen wel dat ik jullie niet zomaar heb laten komen," ging de baas verder en hij aaide Persian over z'n kop. Meowth keek er met afschuw naar. "Ik ben namelijk van plan om jullie een nog belangrijker functie te geven binnen Team Rocket," zei hij en keek hen alledrie aan. James, Jessie en Meowth veerden op. Een nog belangrijker functie? Had de baas dan eindelijk door dat ze toch wel wat in hun mars hadden? "Daarom heb ik besloten om jullie bij een andere afdeling onder te brengen. Maar dat betekent wel..." Hier stopte de baas even met zijn relaas en James zag vanuit zijn ooghoeken hoe de andere Rocketleden dichterbij schoven. "Dat betekent wel dat jullie alledrie andere partners krijgen." Andere partners? Jessie en James keken elkaar aan. "Jij Jessie, jou zal ik onderbrengen bij Butch en Meowth, jij komt bij Cassidy in dienst." "In dienst?", riep Meowth verbaasd uit, "hoe....?" Maar de baas onderbrak hem met een handgebaar. "Als jullie nu even naar de kamer hiernaast gaan, wordt jullie alles uitgelegd. Daar zullen jullie ook kennismaken met jullie nieuwe partners." Jessie en Meowth stonden verbouwereerd op en werden door de Rocketleden naar de kamer gebracht. De deur klapte dicht en James was alleen. "Zo, en nu jij James." James keek de baas angstig aan. Wat klonk zijn stem ineens dreigend! "Je moet weten dat Jessie en Meowth m'n goedkeuring nog wel kunnen wegdragen, zij presteren vandaag de dag nog wel eens wat. Maar jij! Aan jou heb ik helemaal niks!"
Van de zoetgevooisde stem was niets meer over.

"Hij begon heel hard tegen me te schreeuwen," zei James, "en toen werd ik vastgegrepen door de andere Team Rocket leden." Hij was even stil en zuchtte weer heel diep. "Als je het niet verder wilt vertellen, moet je het niet doen, hoor," zei Brock. Maar James schudde zijn hoofd. "Ik ben blij dat ik m'n verhaal kwijt kan. Ik zit hier al de hele nacht." "Wat deed de baas toen?", vroeg Ash. "Hij begon op me in te slaan en schreeuwde dingen als: "nietsnut" en "incompetent" en "je bent ontslagen"!" "En dat was nog niet eens het allerergste. Plotseling haalde een van hen een pistool tevoorschijn en ik begreep dat ze het op mij hadden gemunt." Misty en de anderen keken James geschokt aan. Hoe kon een baas dit zijn werknemer aandoen! "Ik weet echt niet hoe het me is gelukt, maar ik wist op de een of andere manier weg te komen. Daarna heb ik alleen maar gerend totdat ik zeker wist dat ik veilig was en ze me niet meer te pakken konden krijgen." De anderen keken elkaar aan. Wat een verhaal! Het zou moeilijk te geloven zijn als ze James niet zo toegetakeld hadden gezien. "En nu?" vroeg Ash, "wat ben je nu van plan?" "Ik ben ontslagen, ik heb geen toekomst meer," jammerde James. "Het enige wat ik kan doen is terug naar m'n ouders." "Dus ook terug naar Jessiebelle, je verloofde," zei Misty. Nu begon James weer zachtjes te huilen. "Ik weet het ook niet meer, echt niet," snikte hij. "Dan kom je toch met ons mee?" zei Ash ineens. Brock en Misty keken hem aan of hij gek geworden was. "Tja," zei Ash schouderophalend, "waarom niet? Hij kan toch mooi met ons optrekken." Misty trok Ash aan z'n arm en siste: "Hoe kun je dat nou doen? Dan weet je tenminste zeker dat je Pikachu kwijt raakt." "Ach wat," zei Ash, "je hebt toch gehoord wat er is gebeurd? James moet helemaal niets meer van Team Rocket hebben. Ze wilden hem notabene vermoorden!" "Mmmm," zei Misty peizend, "daar heb je gelijk in, misschien is het nog niet zo'n slecht idee. Diep in m'n hart had ik altijd het idee dat James heel erg beÔnvloed werd door Jessie en Meowth." "Ok dan," zei Ash, "dan nemen we hem mee." James glimlachte over z'n hele gezicht toen hij hoorde wat de drie besloten hadden. "Menen jullie dat echt? Dat is fantastisch! Terwijl ik jullie altijd zo gemeen behandeld heb!" "Zand erover, James," zei Ash,  "tenslotte namen we jou ook altijd mooi te pakken! James stond op en pas toen zagen ze dat hij bloed op z'n kleren had. "Oooh, je bent gewond," zei Misty. "Ach, het is niets," zei James. "Vlak voordat er op me geschoten werd, kon ik nog net op tijd ontkomen, maar waarschijnlijk heeft-ie me toch weten te raken. Het is een schampschot, meer niet." "Mmmm, ik zou toch maar even bij een dokter langs gaan, James," zei Brock. Maar James schudde zijn hoofd. "Nergens voor nodig, jongens, zullen we dan maar?" En de anderen liepen achter James aan. 

Terwijl ze in de richting van de grote stad liepen, viel het Misty op dat James' ogen telkens afdwaalden naar Pikachu. Ze vond het maar vreemd omdat ze had gedacht dat James nu wel helemaal genoeg van Team Rocket zou hebben, maar misschien was er ook wel een andere reden voor. Al kon ze die zo een, twee, drie niet bedenken. Toch was ze van plan om hem goed in de gaten te houden. Nadat ze zo al een tijdje hadden gelopen, zette Ash zijn rugtas neer. "Dit lijkt me een goede plek om te eten en te overnachten, jongens". "Pika!" zei Pikachu als teken dat hij het met hem eens was. Het begon al wat schemerig te worden en weldra zou het helemaal donker zijn. James knikte. "Ik ben blij dat ik even uit kan rusten," zei hij en hij liet zich op de grond vallen. "Gaat het nog wel met je?" vroeg Misty. "Prima, kan niet beter," lachte James. "Ik wil toch nog wel even naar die wond van je kijken," zei Misty. James haalde zijn schouders op."Ok, zei hij," "maar het stelt echt niets voor." Hij schoof zijn trui omhoog en toen zagen ze dat hij toch wel een flinke wond in z'n zij had. "Volgens mij zit die kogel er nog in," zei Brock, terwijl hij de wond bekeek. "Dat kan niet," zei James, "het is alleen maar een schampschot." Misty pakte verbandmateriaal uit haar rugzak en begon James te verbinden. "Als ik je pijn doe, moet je het zeggen, hoor," zei ze, maar James glimlachte alleen maar naar haar. "Hij is toch wel aardig," schoot het door Misty's hoofd. "Zo," zei ze toen ze klaar was, "dat ziet er keurig uit. Maar toch lijkt het me verstandiger als je bij een dokter langsgaat." Ze keek naar James, maar James had haar kennelijk niet gehoord. Zijn blik was op iets anders gericht. Misty volgde zijn blik en toen merkte ze dat hij naar Pikachu keek. Ze gaf James een zachte stomp in z'n zij. James was direkt weer bij zijn positieven. "Auw!", riep hij uit, maar toen keek hij Misty beschaamd aan. "Misschien is het het beste als je even gaat slapen," zei ze kortaf en stond op. James knikte. "Daar ben ik wel aan toe," zei hij en hij draaide zich om.

Misty liep meteen naar Ash. "Ash, kan ik je even spreken?" vroeg ze. "Ja natuurlijk, Misty, wat is er?" Misty vertelde wat er zoŽven was gebeurd maar Ash lachte het weg. "Hij keek gewoon naar Pikachu omdat-ie er zo schattig uitziet,"  zei Ash, "maak je nou maar niet zo druk. Geloof me, hij is echt helemaal klaar met Team Rocket!" "Ik hoop dat je gelijk hebt, Ash," zei Misty en zuchtte diep. Daarna ging ze naar de beek om haar handen te wassen.

Na hij een uurtje had geslapen, waarin de anderen ook waren gaan rusten, was James  weer wakker geworden en kondigde aan dat hij wel voor het eten zou zorgen. "Bij Team Rocket maakte ik ook altijd het eten klaar, als we tenminste eten hadden," zei hij en ineens verzonk hij in diep gepeins. "Hť, dat is prima, hoor James," lachte Brock snel, "dan heb ik es een keertje vrijaf." James begon ijverig alle ingrediŽnten bij elkaar te zoeken, stopte ze in een grote pan die op het vuur stond en weldra begon het heerlijk te ruiken. "Mmmm," zei Misty, "dat ruikt goed!" Maar toen deed James iets wat de anderen niet zagen. Hij nam wat slaappoeder, wat hij van Victreebel had gepakt en deed dat in de pan. Daarna riep hij dat het eten klaar was. Ze kregen allemaal een kom vol heerlijke groentesoep en ook James nam een kopje. Maar hij had er wel voor gezorgd dat daar geen slaappoeder in zat. Ze aten allemaal met smaak en Ash lustte zelfs nog wel een keer. "Goeie soep, dit, James," riep hij. James glimlachte en zette zijn kom aan z'n mond.

Het duurde niet lang of ze begonnen zich allemaal slaperig te voelen, met uitzondering van James. Ash rekte zich uit en gaapte. "Ik denk dat ik er vanavond maar es vroeg inga," kondigde hij aan. "Ik ook," zei Misty, ik wordt ineens zo moe." En ook James zei dat hij zich geradbraakt voelde na deze lange dag. Ze begonnen hun slaapzakken uit te rollen en zich klaar te maken voor de nacht. Brock keek naar James. "Heb jij een slaapzak bij je, James?" vroeg hij. "Nee, helemaal niks, ik heb alles achter moeten laten," antwoordde James. Tja, volgens mij hebben we ook geen extra slaapzak, peinsde Brock. "Het geeft niet," zei James, "ik ga zo wel slapen. Het is helemaal niet koud, dat kan best." Brock knikte. "Ok," zei hij. De anderen lagen al op de grond. "Kom Pikachu," zei Ash, "jij mag bij mij in de slaapzak." Maar dat vond Pikachu veel te warm. Hij plofte neer op het voeteneinde van Ash. "Ook goed," lachte Ash,   "welterusten. "Welterusten," zeiden Brock en Misty en weldra lagen ze allemaal in een diepe slaap. Op dit moment had James gewacht. Toen hij er zeker van was dat ze sliepen, kwam hij voorzichtig overeind, liep naar Ash en pakte Pikachu op. "Zo, Pikachu," mompelde hij, "jij wordt mijn toegang tot Team Rocket. Als ik jou aan de baas geef, weet ik zeker dat hij mij weer in dienst zal nemen. Dat kan gewoon niet anders." En zo ging hij op weg. Hij had totaal geen spijt van wat hij gedaan had. Een ding maar maalde door zijn hoofd: weer in de gratie zien te komen bij de baas! Aan hetgene wat er de vorige dag allemaal was gebeurd, dacht hij niet meer. Ook kon het hem weinig schelen wat Ash, Brock en Misty allemaal voor hem gedaan hadden. Hij was ze heus wel dankbaar, echt wel. Tenslotte hadden ze hem zomaar in hun groep opgenomen. "Maar dat was gewoon niet zo slim van ze," mompelde hij voor zich uit. Hij zette de pas er goed in. Als hij stevig doorliep kon hij voor zonsopgang bij het hoofdkwartier van Team Rocket zijn. Hopelijk was het slaappoeder dan nog net niet uitgewerkt en kon hij Pikachu zonder problemen aan de baas overhandigen. Hij voelde zich ineens heel opgewekt en wist zeker dat alles goed zou komen. En dan zou hij ook Jessie en Meowth weer zien, die hem vast als een held zouden vereren.

Plotseling voelde James een stekende pijn in z'n zij. Hij probeerde er niet op te letten, hij had nu wel belangrijkere zaken aan z'n hoofd, maar daar was het weer, nu nog heviger en wel zo erg dat hij op z'n knieŽn viel. Pikachu glipte bijna uit z'n handen, maar hij kon hem nog net opvangen. Kreunend stond hij op en drukte een hand in z'n zij. Het volgende moment voelde z'n hand warm en nat aan. Geschrokken keek hij naar het verband. In het schemerige maanlicht kon hij zien dat het helemaal onder het bloed zat! "O, nee," mompelde hij, "niet nu." Hij beet op z'n tanden, drukte Pikachu tegen zich aan, als zocht hij een soort bescherming en liep weer door. Maar de pijn belette hem verder te gaan. Het zou nog zeker een paar uur lopen zijn voordat hij bij het hoofdkwartier was. Hij besefte dat hij dat nooit zou redden. James kon wel huilen. Alles ging zo mooi volgens plan en nu dit! De pijn in z'n zij werd steeds erger en hij vreesde dat Brock gelijk had gehad toen hij zei dat de kogel er nog in zat. Maar toen bedacht James dat nog niet alles verloren was. Hij moest gewoon even rusten. Het zou vast nog wel even duren voordat Ash en de anderen wakker zouden worden en hem achterna zouden komen. Als hij wat uitgerust was, kon hij vast wel weer verdergaan. "Pikachu," zei hij zacht, alsof Pikachu hem kon horen," ik moet je  heel even neerleggen, wordt alsjeblieft niet wakker!" Daarna ging hij tegen een boom aanzitten en sloeg z'n armen om z'n middel. "Het gaat alweer", stelde hij zichzelf gerust, ik moet mezelf gewoon  even rust gunnen. Maar hij voelde nu het bloed letterlijk uit de wond sijpelen en hij raakte in paniek. "Ik bloed dood!" schoot het door hem heen en toen begon hij te huilen.

Ash was intussen wakker geworden omdat hij door iemand aan z'n arm werd geschud. "Ash, Ash, word es wakker," klonk het naast hem. Ash opende z'n ogen. Wat voelde z'n hoofd zwaar aan! "Misty?" mompelde hij, en hij zag hoe het meisje paniekerig naar hem keek. "Pikachu is weg," zei ze, "en James ook. Ash vloog overeind. "Wat!" riep hij. Hij keek wild om zich heen, maar Misty had gelijk. Pikachu lag niet meer op het voeteneind en ook James was in geen velden of wegen te bekennen. Brock was er bij komen staan. "Ze heeft gelijk, Ash, ze zijn allebei verdwenen." zei hij. "Die rotzak!" schreeuwde Ash, "hij heeft Pikachu natuurlijk ontvoerd om hem aan zijn baas te kunnen geven. En nu hoopt hij dat ze hem dan weer bij Team Rocket zullen aannemen!" Ash huilde bijna. Wie weet hoever James al kon zijn! "Ik heb het je toch gezegd, Ash," zei Misty, "maar je wilde niet luisteren." "Daar valt nou niets meer aan toe doen," zei Brock, "we moeten hem zo snel mogelijk achterna, misschien kunnen we hem dan nog inhalen. Bovendien denk ik toch niet dat hij ver zal komen." "Huh," zei Ash verbaasd, "waarom niet?" "Die wond in z'n zij. Ik weet zeker dat die kogel er nog inzat, al zei hij van niet," antwoordde Brock. "Ik vermoed dat hij daar behoorlijk last van heeft gekregen. Ash, die eigenlijk al had gedacht dat alles verloren was, kreeg weer nieuwe hoop. "Waar wachten we dan nog op," riep hij, "kom mee!"

James probeerde zich intussen weer te herstellen en had Pikachu weer opgepakt. Hij tuurde in de verte om te kijken of hij het hoofdgebouw al kon zien. Het begon immers al aardig licht te worden en spoedig zou de zon opkomen. Hij keek naar Pikachu en hoopte dat het slaapmiddel lang genoeg zou werken. Toen liep hij verder, maar het ging gewoon niet meer. Al na een paar stappen moest hij het opgeven en hij besefte dat hij het hoofdkwartier nooit zou halen. Hij vroeg zich zelfs af hij hij het nog wel levend zou redden. Plotseling draaide Pikachu  zich om en keek recht in de ogen van James. "Pika!" riep hij geschrokken en sprong uit James' armen. "Nee, Pikachu, blijf toch hier," riep James, maar Pikachu zette het op een lopen. "Pikachu, alsjeblieft, je moet me helpen!" Pikachu stond stil. Hoorde hij dat goed? James die hem om hulp vroeg? Hij liep voorzichtig weer naar James toe en liep snuffelend om hem heen. Maar hij zorgde er wel voor dat James hem niet weer kon pakken. James lag nu op z'n buik op de grond en kreunde. "Pikachu, haal Ash alsjeblieft," mompelde James. 

Ash, Brock en Misty waren de richting weer opgelopen die ze de vorige dag in tegengestelde richting gevolgd waren. "Het kan niet anders of James is naar het hoofdkwartier van Team Rocket gegaan," zei Brock, "al heb ik geen flauw idee waar zich dat bevindt. Toch moet dit de goede richting zijn." Ash' knarsetandde."Als ik hem te pakken krijg!" riep hij. Na alles wat we voor hem gedaan hebben!" "Vergeet niet dat James' er alles aan zou doen om weer bij Team Rocket terug te komen", zei Brock, al kan ik me dat eigenlijk helemaal niet voorstellen, na wat ze hem hebben geflikt." Maar toch vond Brock ook dat James een rotstreek had uitgehaald. "Hopelijk halen we hem gauw in." "Pikapi!" klonk het ineens. "Huh?" Ash keek verbaasd om zich heen. "Ik dacht even dat ik Pikachu hoorde," zei hij. "Pika, Pikapi!" hoorde hij weer. Ash keek nog eens goed en inderdaad, daar kwam een overgelukkige Pikachu aanrennen die direkt in z'n armen sprong. "Pikachu!, riep Ash uit, "waar kom je vandaan? Is alles goed met je?" "Pika!" antwoordde Pikachu als teken dat alles in orde was. "O, Pikachu, je bloedt!" Ash tilde hem hoog boven z'n hoofd om Pikachu beter te kunnen bekijken. Over z'n hele lijf zaten bloedvlekken. Brock bekeek Pikachu ook. "Ik wil wedden dat dat bloed van James afkomstig is. Ik zei je toch dat hij niet ver zou komen?" Pikachu herinnerde zich daardoor ineens wat James hem had gevraagd. "Pikatepi!, riep hij en zijn pootje wees in de richting waar hij vandaan gekomen was. Daarna sprong hij op de grond en begon te rennen. "Wil je dat we je volgen?" vroeg Ash en hij holde achter Pikachu aan. Brock en Misty konden hen bijna niet bijhouden. Het duurde niet lang of ze zagen een gedaante op de grond liggen en toen ze dichterbij kwamen zagen ze dat het James was. Hij had zijn ogen gesloten en zat onder het bloed. Brock knielde bij hem neer en schudde aan z'n schouder. "James? James? Word es wakker?" Kreundend opende James zijn ogen. Hij probeerde de figuur die voor hem zat te zien, maar alles zag zo wazig. Verbeeldde hij het zich maar? Of was hij gered? "James!" riep Brock nog een keer. "Jullie...de ettertjes", mompelde James, o, ik heb zo'n pijn." "Maak je maar geen zorgen, James," zei Brock, "we zijn hier om je te helpen." "Hoe wou je dat in vredesnaam doen?" zei Misty, "hij kan niet eens lopen." "Hij moet zo snel mogelijk naar een ziekenhuis," zei Brock en keek radeloos om zich heen. Ook hij had geen flauw idee hoe ze James daar moesten krijgen. "Misschien kunnen we een draagbaar maken," stelde Ash voor, maar Brock schudde zijn hoofd. "Dat duurt veel te lang, tegen die tijd is hij allang doodgebloed." Maar hij zei het zo zachtjes mogelijk, zodat James het niet zou horen. "Ik wil niet dood", jammerde James die kennelijk toch betere oren had dan ze hadden gedacht. "Natuurlijk ga je niet dood", probeerde Misty hem te kalmeren, maar ze zuchtte. Ze wist ook niet wat ze moest doen. 

"Ah, kijk es wie we daar hebben." Ash, Misty en Brock keken omhoog waar de stem vandaan kwam. Daar zagen ze de ballon van Team Rocket boven hun hoofd hangen. "De ettertjes. En Pikachu. Is dat even toevallig?" James raakte nu nog meer in paniek. "Daar heb je Jessie! En Butch! Die mogen me niet zien!" fluisterde hij wanhopig. "Rustig maar, James" zei Misty en probeerde zo veel mogelijk voor hem te gaan zitten. Jessie zette de ballon aan de grond en sprong eruit. "Wat doen jullie hier?", riep Ash, jullie hebben hier niks te zoeken!" "Laten we hier nou toevallig wel wat te zoeken hebben", grijnsde Jessie, "jouw Pikachu. En nu hebben we hem gevonden. Geef hem maar gauw hier, dat bespaart ons een hoop tijd." "Ik peins er niet over" zei Ash en drukte Pikachu stevig tegen zich aan. "Dan zit er niets anders op dan een gevecht te houden, nietwaar Butch?" "Inderdaad," lachte Butch en pakte z'n pokeball. Ook Ash pakte z'n pokeball en keek ze grimmig aan. "Arbok, ik kies..." begon Jessie en toen slikte ze haar woorden weer in. Ash keek haar verbaasd aan. Waarom stopte ze nu? "James? James? Ben jij dat?" Jessie holde op hem af. Het was Misty niet gelukt James zodanig af te schermen dat Jessie hem niet meer kon zien. Ze knielde bij hem neer en begon wanhopig vragen op hem af te vuren. "Wat is er gebeurd? Hoe kom je hier terecht? Wat doe je bij die ettertjes?" En de belangrijkste vraag: "Waarom ben je niet bij Mondo?" "Mondo?" echooden Ash, Misty en Brock, "wie is dat?" James kreeg nauwelijks te kans om antwoord te geven. Jessie sloeg haar armen om hem heen terwijl haar tranen op zijn gezicht drupten. "Wie heeft je zo toegetakeld? Hebben zij dat soms gedaan?" Hierbij keek ze kwaad naar Ash, Misty en Brock. "Hij is neergeschoten door die mooie baas van jullie", zei Misty en wij hebben hem gevonden. Meer zei ze niet. James moest uiteindelijk zelf alles maar vertellen. "Neergeschoten? Door de baas?" Jessie keek woedend naar Misty. "Je liegt!", riep ze uit, dat zou de baas nooit doen. Hij vertelde ons dat James met Mondo zou samenwerken, ook een lid van Team Rocket." "Nou, het is even iets anders gegaan," zei Brock en legde haar met een handgebaar het zwijgen op. Toen richtte ze zich op James. "Is dat waar? Spreken ze de waarheid?" James knikte. "Een van z'n medewerkers probeerde me te vermoorden, zei hij met vlakke stem. Jessie sloeg een hand voor haar mond. "Ik kan het haast niet geloven," jammerde ze, "hoe heeft hij dat kunnen doen?" "Hij moet zo snel mogelijk naar een ziekenhuis," zei Brock, en met jullie ballon kunnen jullie er zo zijn." Maar James schudde paniekerig z'n hoofd. "Nee," riep hij, "dan gooit Butch me eruit. "Ik zorg er wel voor dat hij je niets doet, hoor," fluisterde Jessie en samen met Brock droeg ze hem naar de ballon. Butch keek James spottend aan. "Moet hij echt mee? Wat een looser, zeg!" grijnsde hij. "Help liever in plaats van commentaar te geven," antwoordde Jessie nijdig. Haar ogen keken hem fonkelend aan. Butch deed gauw wat ze vroeg. Met Jessie viel nou eenmaal niet te spotten, dat had hij de afgelopen dagen wel gemerkt. Hij wreef over over z'n hoofd waar een grote bult op te zien was. James werd op de bodem van de ballon gelegd en even later stegen ze op. Ash, Brock en Misty keken hen na. "Ik hoop maar dat het weer goed met hem komt," zei Misty, "en als hij verstandig is gaat hij niet meer terug naar Team Rocket." "Dat is jouw probleem niet, Misty," zei Brock en hij sloeg een arm om haar heen. "Laten wij ook maar weer op weg gaan."

Jessie, James en Butch waren intussen bij het ziekenhuis aangekomen. Jessie had al die tijd naast James gezeten en had geprobeerd hem bij bewustzijn te houden. Maar op het moment dat de ballon de grond raakte, gaf hij geen teken van leven meer. "Vlug, haal iemand van het personeel!" riep Jessie wanhopig en Butch holde naar binnen. Even later kwam hij terug met twee verplegers die een brancard bij zich hadden. Ze tilden James voorzichtig uit de ballon, legden hem op de brancard en reden hem een operatiekamer naar binnen. Jessie en Butch holden erachteraan, maar werden door een medewerker tegengehouden. "U mag hier niet naar binnen, mevrouw", zei hij. "Maar het is mijn vriend," riep Jessie, "laat me er door!" Doch de medewerker was onverbiddelijk. "U kunt hier wachten," zei hij, wijzend op een wachtkamer, "zodra er nieuws is word u op de hoogte gebracht." Bedroefd ging Jessie in de wachtkamer zitten. Butch stond wat onbeholpen naast haar. "Denk je dat hij het redt?" vroeg Jessie. "James is een keiharde, hij komt er vast wel doorheen", zei Butch. Nu lachte Jessie even. "Lief dat je dat zegt," zei ze en toen keek ze weer zwijgend voor zich uit.
Het leek uren te duren voordat er eindelijk iemand naar hen toekwam. Een verpleegster sprak Jessie aan. "U bent de vriend van James Morgan?" vroeg ze. Jessie sprong meteen op. "Ja, ik ben Jessie, hoe is het met hem?", vroeg ze en ze keek de verpleegster angstig aan. "Maakt u zich maar niet al te bezorgd," zei de zuster, "zijn toestand is op dit moment stabiel. De kogel is verwijderd en hij ligt nu bij te komen op de intensive care." "Mag ik naar hem toe?" vroeg Jessie. Ze vroeg zich niet af of Butch misschien ook naar hem toe wilde, het was zelfs net of Butch er niet stond. Alleen James was nu belangrijk voor haar. "Ja, natuurlijk," antwoordde de verpleegster, "komt u maar mee." Jessie volgde haar. Ineens realiseerde ze zich dat Butch achter haar liep. Ze draaide zich om en zei: "Butch, ik weet niet of het zo'n goed idee is als jij ook meegaat. Als hij jou ziet..." Maar Butch wilde er niet van horen. "Het is jouw vriend en al is hij dan niet de mijne, ik wil toch weten of het met hem is." "Goed dan, zei Jessie, maar zodra ik merk dat hij het vervelend vindt, moet je weg. Begrepen?" Butch knikte. Ze waren intussen bij de intensive care aangekomen en de verpleegster bracht hen naar het bed van James. Zwijgend ging Jessie naast hem zitten. Hij had zijn ogen gesloten en zijn ademhaling was onregelmatig. "Het zal niet lang duren voordat hij bijkomt," zei de verpleegster en liet hen toen alleen. Jessie pakte James' hand. "James," begon ze, "het spijt me zo, als ik dit allemaal had geweten, dan..." Ze zweeg weer en keek wanhopig naar Butch. "Hij kan je toch niet horen, zei Butch. "O, jawel hoor," klonk het. James opende zijn ogen en keek hen aan. "James!" riep Jessie uit, "hoe voel je je?" "Prima," afgezien dan van de aanwezigheid van een bepaald persoon. Butch had het begrepen. "Ik wacht buiten wel", zei hij, "in ieder geval het beste nog." "Of bedoelde je mij soms, James?" zei Jessie plagerig. "Natuurlijk niet," zei James fel, "ik ben zo blij dat ik je weer zie. Ik was bang dat de baas jou ook wat had aangedaan. "Dat zou hij toch niet durven," zei Jessie. "En Meowth?", vroeg James. "Niks van gehoord, zei Jessie, ik weet alleen dat hij met Cassidy is meegegaan." "Mooi niet!", klonk ineens een snerpende stem. "Meowth!" riepen Jessie en James tegelijk, "hoe kom jij nou hier?" "Ach, ik werd die meid helemaal zat en toen ben ik er vandoor gegaan. Onderweg kwam ik Ash en de anderen tegen die me hebben verteld wat er gebeurd was. En dus ben ik meteen naar het ziekenhuis gegaan", zei Meowth. "Nu zijn we dus alledrie weer bij elkaar," peinsde James, "maar ik denk niet dat we weer terug kunnen naar Team Rocket." "Wil je dat dan?" vroeg Jessie verbaasd. "Ik...ik weet het niet. Ik stal Pikachu in de hoop dat de baas me weer zou aannemen, maar...waarom wil ik dat eigenlijk?" "We hebben altijd ons hoofd boven water weten te houden," zei Jessie, "dat lukt ons nu ook wel, zelfs zonder Team Rocket. We moeten er maar eens goed over na denken wat we gaan doen".  James knikte. Hij voelde zich ineens heel gelukkig. De verpleegster kwam binnen. "Het bezoekuur is voorbij, mevrouw, het wordt anders te vermoeiend voor hem. "Ja, we gaan," zei Jessie en ze stond op. "Zorg dat je gauw beter wordt, James", en Jessie en Meowth liepen naar de uitgang. Buiten stond Butch op hen te wachten. Hij scheen totaal niet verbaasd te zijn om Meowth te zien. "En? Al wat besloten?" vroeg Butch. "Zeg maar tegen de baas dat ik m'n ontslag indien," zei Jessie, "en hetzelfde geldt voor Meowth." "Jaaa," riep Meowth, "vanaf nu zoeken we onze eigen weg!" "Ik zal het doorgeven, maar ik hoop dat je er goed aan doet," antwoordde Butch "enne...ik zal jullie missen." "Tuurlijk Butch, zei Jessie sarcastisch en ze keek hem glimlachend na. "En wat gaan we nu doen?", vroeg Meowth. "Er komt wel wat, Meowth, er komt wel wat," zei Jessie en ze liep het ziekenhuis weer in om James het goede nieuws te vertellen.

Geschreven door RocketJames.






 

 Affiliates
 » PikaShop.nl
 » Team Rocketsite
 » Sakura Magic

 Affiliates
 » Rocket Fics
 » Pokťmon Paradijs
 » The Arowana
 » Pokemon.startpagina.nl
 » Pokť Sea
 » Ballie's Gamesite

© 2002-2007 Wanted! Team Rocket!